9 Temmuz 2012 Pazartesi

ÇOK BiRiKMiŞ ÇOK


Anladım ki:İnsanlar; Susanı korkak. Görmezden geleni aptal. Affetmeyi bileni çantada keklik sanıyorlar. Oysa ki; biz istediğimiz kadar hayatımızdalar. Göz yumduğumuz kadar dürüstler ve sustuğumuz kadar insanlar! 




  Hayatta binbir türlü insan çeşidiyle karşılaşıyoruz.Dışarıdan izlenimlerimize göre kimisi içten samimi, kimisi soğuk, kimisi kibirli,kimisi alçakgönüllü,kimisi saf,kimisi iyi ,kimisi kötü diye binbir türlü yakıştırmalar yaparız her gördüğümüze.Ama gel gelelim ki insanların gerçek fıtratları ya da yüzleri sadece bizim nitelendirdiğimiz kadar kalmıyor tanıyoruz ya da tam manasıyla tanıyamıyoruz kimisi izlenimlerimizi haklı çıkartırken kimisi de haksız çıkartabiliyor.
  Öyle örneklerle karşılaşıyoruz ki her gün sanırım en son yaşadığım olaylar duyduklarım ve gördüklerim bana gece gece bu satırları yazmaya sevk etti.Bu gece dinlediğim ardından da okuduğum girişte yazdığım Şems-i Tebrizi'nin sözleri ancak bu kadar net özetlerdi insanların sınırlarmızı nasıl ihlâl etmek istediklerini.

Son olarak ise;
Sana affedilemeyecek kadar büyük hata yapan birine, akıl sınırlarının bittiği yerden başlayacak ceza vermek istiyorsan ; bütün samimiyetinle affet.Hissedilen her şeyi arşivleyen kader, kendisiyle en iyi biçimde ilgilenecektir muhakkak...

Hiç yorum yok:

}